Głōwne włosności mechaniczne stopōw ôpartych na niklu -

Przi używaniu materyji ze stopu ôpartego na niklu-, musimy nojprzōd zrozumieć jejich włosności mechaniczne, coby ôkryślić, eli społniajōm ôkryślōne wymogi industryjalne. Te włosności mechaniczne ôbyjmujōm: wytrzymałość na rozciōngniyńcie (TS), wytrzymałość na plastowość (YS), tympo wydużynio i twardość, itp.

 

Coby uzyskać te dane, potrzebny je prōba rozciōngniyńcio. Prōba rozciōngniyńcio je używano do ôkryślynio zachowanio materyje przi poddaniu aksowego ôbciynżynio rozciōngniyńcio. Urzōndzynie używane do prōby rozciōngniyńcio je nazywane uniwerzalnōm maszinōm rozciōngniyncio.

 

 

Wytrzymałość na rozciōngniyńcie (TS): Maksymalne naprziciōngniyńcie, jake materyjo może ôdpiyrać przed złōmaniym, je to wert krytyczny, przi kerym metal przechodzi ôd jednolitego deformacyje plastycznyj do zlokalizowanyj skupiōnyj deformacyje plastycznyj, a je to tyż maksymalno nośność metalu w warōnkach statycznych rozciōngniyńcio. Symbolym je Rm (stary krajowy norma GB/T 228-1987 ôkryślo, iże symbolym wytrzymałości na rozciōngniyńcie je σb), a jednostkōm je MPa.

 

Wytrzymałość na wydajność (YS): Krytyczno wartość naprziciynżynio dlo wydajności materyje. Wytrzymałość na wydajność je granicōm wydajności materyje metalicznyj, kej ôna przechodzi zjawisko wydajności, to znaczy ôdporne na naprziciski niywielge deformacyje plastyczne. W przipadku metalōw bez ôczywistego zjawiska wydajności, wartość naprziciynio, kero powoduje 0,2% deformacyje resztowe, je definiowano za jeji granica wydajności, zwano warōnkowōm granicōm wydajności abo wytrzymałościōm wydajności. Kej na niego ôddziałuje siyła srogszo aniżeli ta granica, czynść przejdzie trwało deformacyjo; kedy myńsze ôd tego, czynść wrōci do swojigo ôryginalnego stanu.

 

Tympo wydużynio: Procynt cołkowityj deformacyje ΔL prōbki po złōmaniu rozciōngniyńcio do ôryginalnyj dugości manometra L: δ=ΔL/L × 100%. Wysoko abo nisko tympo wydużynio skazuje na zdolność materyje do pochłōnianio ynergije w czasie procesu stosowanio siyły jak tyż na zdolność materyje do plastycznyj deformacyje. Czym srogszo tympo wydużynio, tym srogszo trwało deformacyjo, kero materyjo może ôdpiyrać w czasie procesu stosowanio siyły, co wykazuje lepszo zdolność do deformacyje plastycznyj, kero je ôdpowiednio do scynariuszy inżynierskich, kere wymogajōm wysokij wytrzymałości; w czasie kej materyje ô myńszyj tympie wydużynio wykazujōm kruchość i sōm podatne na nagłe złōmanie.

 

Testowanie twardości: Twardość to zdolność materyje do ôdporności na lokalny wwōdniyńcie na jeji powiyrchni. Powszechne metody testowanio twardości ôbyjmujōm twardość Brinella (HB), twardość Rockwella (HR) i twardość Vickersa (HC). Twardość Brinella je ôdpowiednio do materyji plastycznych, twardość Rockwella je ôdpowiednio do ôgōlnych materyji metalicznych, a twardość Vickersa je ôdpowiednio do cienszych materyji abo testōw na małyj-powierzchni. Przibliżōne porōwnanie miyndzy niymi idzie dokōnać podle doświadczynio i warōnkōw testowych.